Naar Londen hadden we een half uurtje vertraging, maar we hadden 3 uur de tijd om over te stappen, dus dat ging allemaal prima. Heerlijk in de rij bij de security. Paar van die stressende Engelsen achter me die helemaal gingen zeiken dat ik een man in een rolstoel voor liet gaan. Prachtig, wat een volk. 

Vanaf Londen ginger we 45 minuten te laat weg, want "er was een luik aan de buitenkant dat niet dicht wilde waar nog even een technicien voor moest langs komen". Heerlijk om te horen net voor je gaat vliegen :D

Uiteindelijk half uurtje later dan verwacht geland, maar op Narita was het lekker rustig. Dus na de douane meteen ff pinnen. Oeps: ING kaart geweigerd. Rabo kaart ook. Gelukkig werkte VISA nog, anders zaten we meteen op dag 1 zonder geld in Japan. Er schijnt een of andere aanpassing te zijn gedaan aan geldautomaten in Japan en de VS waardoor kaarten met een chip niet meer werken. Lekker dus....

In de trein naar Tokyo kom je meteen weer de beleefdheid in Japan tegen; iedereen is superstil en d'r hangt een waarschuwing dat je rekening moet houden met andere passagiers als je op je computer werkt. Je weet wel; voor al die herrie die je toetsenbord maakt:


Bij het hotel vast de koffers gedumpt en toen naar Junie Moon om een pop voor Joelle af te leveren voor een tentoonstelling. Ze waren te druk om hem meteen neer te zetten, maar er stonden al een aantal anderen:

's middags zijn we naar Nakono Broadway gelopen.
Gangnam Style sokken:


Daarna nog even naar Akihabara. Ze hadden hier de nieuweste Sony TV staan; 2 meter 14, met 4K resolutie, dus grofweg 4x scherper dan Full HD. Ziekelijk mooi beeld, maar ook ernstig duur.

Na een portie Okonomiyaki met Melondrink bij Yodobasi houden we het voor gezien.

Terug naar het hotel en proberen te slapen...